På tide med eit av Vinje sine dikt igjen...

Livet er godt

God på sin vis
må kvar vera funnen.
Aldri eg fann
nokon syndig i grunnen.

God på sin vis
visst kvar ein må vera.
Naud må der til
når vondt han skal gjera.

Kvar på sin vis
si sæla vil vinna,
alltid han leitar,
men sjeldan kan finna.

Den som med hat
frå livet seg vende,
livet til gagns
rett aldri han kjende.

Aa. O. Vinje

Her kjem eit Vinje dikt...

Ved Rondane

No seer eg atter slike Fjøll og Dalar,
som deim eg i min fyrste Ungdom saag, 
og sama Vind den heite Panna 'svalar; 
og Gullet ligg paa Snjo, som fyrr det laag.
Det er eit Barnemaal, som til meg talar, 
og gjer' meg tankefull, men endaa fjaag
Med Ungdomsminni er den Tala blandad: 
Det strøymer paa meg, so eg knapt kan anda.

Ja, Livet strøymer paa meg, som det strøymde,
naar under Snjo eg saag det grøne Straa.
Eg drøymer no, som fyrr eg altid drøymde,
naar slike Fjøll eg saag i Lufti blaa.
Eg gløymer Dagsens Strid, som fyrr eg gløymde,
naar eg mot Kveld af Sol eit Glimt fekk sjaa.
Eg finner vel eit Hus, som vil meg hysa,
naar Soli heim mot Notti vil meg lysa.

Alt er som fyrr, men det er meir forklaarat, 
so Dagsens Ljos meg synest meire bjart. 
Og det, som beit og skar meg, so det saarat, 
det gjerer sjølve Skuggen mindre svart; 
sjølv det, som til at synda tidt meg daarat, 
sjølv det gjer' harde Fjøllet mindre hardt.
Forsonad' koma atter gamle Tankar: 
det sama Hjarta er, som eldre bankar.

Og kver ein Stein eg som ein Kjenning finner,
for slik var den, eg flaug ikring som Gut. 
Som det var Kjæmpur spyr eg, kven som vinner
af den og denne andre haage Nut. 
Alt minner meg; det minner, og det minner,
til Soli ned i Snjoen sloknar ut.
Og inn i siste Svevn meg eigong huggar 
dei gamle Minni og dei gamle Skuggar.

Vinje

Eit Vinje dikt som kan ver verdt å ha i tankane...

Den verste Tru

Seg sjølv i alt at lita paa
er verste Tru, som finnst:
Dei beste tankar tidt vi faa
af deim vi trudde mindst.

Den Manna-Munen liten er
blandt Folk med Folkevit:
Ein Auga for det grøne fær,
og Ein for annan Lit.

Den Mann, som trur han alting kann
og veit det beste sjølv,
og ikki trur ein annan Mann,
den Mann er ingen Døl.

Aa. O. Vinje

Tid å finne fram eit av dei kjente kjære Vinje dikta igjen...

Tytebæret

Tytebæret uppaa tuva
voks utav ei liti von.
Skogen med si grøne huva
fostrar mang ein raudleitt son.

Ein gong seint um hausten lagde
liten svein til bær-skogs ut;
"Raudt eg lyser," bæret sagde,
"kom aat meg, du vesle-gut.

Her ifraa du maa meg taka:
moge bær er utan ro.
Mal meg sundt, at du kan smaka
svaledrykken av mitt blod!

Mognar du, so vil du beda
just den same bøn som eg.
Mogen mann det mest maa gleda,
burt for folk aa gjeva seg."

Aa. O. Vinje

I dag vil eg dele eit av Aasmund Olavson Vinje sine kjente, kjære dikt...

DU GAMLE MOR

Du gamle mor, du sliter arm,

so sveitten er som blod,

men endaa i ditt hjarta varm.

Og du meg gav min sterke arm

og dette ville mod.

 

Du turka taaror av mitt kinn

so mang ein Herrens gong

og kyste meg som guten din

og blev meg uti barmen inn

min sirgerfulle sorg.

 

Og gamle du, du gav til meg

mi mjuke hjarterot,

og difor maa eg elska deg,

korhelst eg vankar paa min veg,

um so paa villan fot.

          Aasmund Olavson Vinje

Nokon dagar berre må eg kose meg med nokre Aasmund Olavsson Vinje ord...

DET SYNG FOR STOREGUT


Han gjekk i skogen Storegut
ein dag upp under Breito-nut.
Og som han gjekk der upp og ned
og leita etter emnings-tre,
med eitt som nagla fast han stod:
for mot'n kom eit gjente-ljod,
som lokkar geit og sau og ku
mot kvelden heim til sæterbu
og bed ifrå seg bjørn og skrubb;
og når ho dette her song på,
som tårer kom i mælet då:


"Den dag kjem aldri at eg deg gløymer;
for om eg søver, eg om deg drøymer.
Om nott og dag er du like nær,
og best eg ser deg når myrkt det er.


Du leikar kringom meg der eg vankar.
Eg høyrer deg når mitt hjarta bankar.
Du stødt meg fylgjer på ferdi mi,
som skuggen gjeng etter soli si.


Når nokon kjem og i klinka rykkjer,
d'er du som kjem inn til meg, eg tykkjer:
Eg sprett frå stolen og vil meg te,
men snart eg sig atter ende ned.


Når vinden lint uti lauvet ruslar,
eg trur d'er du som gjeng der og tuslar!
når sumt der burte eg ser seg snu,
eg kvekk og trur det må vera du.


I kvar som gjeng og som rid og køyrer,
d'er du eg ser; deg i alt eg høyrer:
i song og fløyte- og fele-låt,
men endå best i min eigen gråt."

      Aasmund Olavsson Vinje

Bloggen må jo ha meir enn eit Aasmund Olavsson Vinje dikt...

DET FYRSTE DU HAR Å GJERA


Det fyrste du har å gjera, mann,
det er å døy,
når ikkje lenger du elska kan
den fagre møy.


For då er det ute med spræke gut
og mannens verd,
for då er livet alt brunne ut,
det oske er.


Og derfor stødt som det beste galdt
eit hjartelag.
Og derfor mannen han elskar alt
til døyand-dag.


Og lever nokon som ikkje liv
av kjærleik saug,
då gjeng han atter og sviv og driv
som bleike draug.

       Aasmund Olavsson Vinje

I dag lar eg Vinje få ordet...

Den dag kjem aldri

    Den dag kjem aldri at eg deg gløymer,

    for um eg søver, eg um deg drøymer.

    Um nott og dag er du like nær,

    og best eg ser deg når myrkt det er.

    Du leikar kringom meg der eg vankar.

    Eg høyrer deg når mitt hjarta bankar.

    Du støtt meg fylgjer på ferdi mi,

    som skuggen gjeng etter soli si.

    Når nokon kjem og i klinka rykkjer,

    d'er du som kjem inn til meg, eg tykkjer:

    Eg sprett frå stolen og vil meg té,

    men snart eg sig atter ende ned.

    Når vinden lint uti lauvet ruslar,

    eg trur d'er du som gjeng der og tuslar!

    Når sumt der burte eg ser seg snu,

    eg kvekk og trur det må vera du.

    I kvar som gjeng og som rid og køyrer,

    d'er deg eg ser; deg i alt eg høyrer:

    I song og fløyte- og felelåt,

    men endå best i min eigen gråt.

                      Aasmund O Vinje